نامه ندا بدخش، زن بهایی زندانی به نوه‌ تازه به‌دنیا آمده‌اش

«ندا بدخش»، زندانی ۶۳ساله بهایی محبوس در زندان زنان «دولت‌آباد» اصفهان، به ۱۰ سال حبس و پرداخت ۱۰۰میلیون تومان جزای نقدی، دو سال ممنوع‌الخروجی و دو سال ممنوعیت استفاده از شبکه‌های اجتماعی محکوم شده است.

روز شنبه ۲۹فروردین۱۴۰۵، عروس او که در حال مراجعه به بیمارستان برای به‌دنیا آمدن فرزندش بود از قاضی دادگاه درخواست کرد مادرش را به مدت یک‌روز به مرخصی بفرستند تا بتواند در این لحظات در کنار او باشد؛ درخواستی که از سوی قاضی رد شد.

ندا بدخش به اتهام «انجام فعالیت آموزشی و تبلیغی علیه شرع مقدس اسلام» زندانی شده است، در حالی‌ که تنها به‌صورت داوطلبانه به کودکان افغانستانی زبان فارسی و ریاضی آموزش می‌داده است.

این نخستین بار نیست که با درخواست مرخصی زنان بهایی زندانی در زندان دولت‌اباد مخالفت می‌شود.

در دوران جنگ، با وجود پیش‌بینی امکان مرخصی برای زندانیان، درخواست مرخصی ندا بخش رد و به او اعلام شد که این قانون شامل «بهاییان» نمی‌شود.

امروز هم‌زمان با تولد اولین نوه‌اش، با وجود تلاش‌های خانواده برای دریافت حتی چند ساعت مرخصی، قاضی با درخواست ملاقات او مخالفت کرده است.

ندا بدخش چند ماه پیش، در زندان، نامه‌ای خطاب به نوه‌ متولد‌نشده‌اش نوشته بود. متن این نامه برای نخستین بار در ایران‌وایر منتشر می‌شود.

«مدت‌ها بود منتظر شنیدن این خبر بودم و بالاخره خبر بارداری عروسم،بهترین خبری بود که در این ماه‌های اخیر شنیدم. 

امروز از پشت دیوارهای بلند زندان برای تو می‌نویسم. نوه‌ی عزیزم، بودن در کنار مادر و پدرت برایم بسیار لذت‌بخش بود. ای‌ کاش می‌توانستم شاهد رشد روزانه‌ات باشم، حرکات پرجنب‌وجوشت را در شکم مادرت لمس کنم. ای کاش می‌توانستم در کنار مادرت برایت دعا بخوانم، آواز بخوانم و منتظر آمدنت باشم. اگرچه دست تقدیر جسم مرا از تو دور کرده، اما مطمئن باش که قلب و روح من هر لحظه با توست. 

اینجا، در یکی از بندهای زندان زنان اصفهان، در گوشه‌ای تاریک و پر رفت‌وآمد، در طبقه پایین یک تخت دوطبقه می‌خوابم و گاهی در عالم رویا حتی ضربان قلبت را احساس می‌کنم. برایت اسم انتخاب می‌کنم و به یاد تو تمام روزم را می‌گذرانم. برای دوستانم از عشقم به تو می‌گویم و از انتظار لذت‌بخشی که برای به دنیا آمدنت می‌کشم؛ انتظاری که خود، آرامشی است برای گذراندن روزهایم در اینجا.

چشم‌ به‌ راه آن روزی هستم که تو پا به این دنیا بگذاری. امیدوارم بتوانم جسم لطیفت را در آغوش بگیرم، در گوشَت آوای عشق و محبت زمزمه کنم، بوی عطرت را از نزدیک حس کنم و با گریه‌ها و خنده‌هایت عاشقانه زندگی کنم. بی‌صبرانه منتظرم و برایت دعا می‌کنم. تو هم دعا کن.

دوستدار تو، مادربزرگت ندا»