شایا گلدوست
در ماههای اخیر، همزمان با آغاز جنبش «زن، زندگی، آزادی» شاهد فراخوانها و برگزاری تجمعهای بسیاری در شهرهای مختلف جهان بهوسیله ایرانیان بودهایم، تجمعهای اعتراضی علیه حکومت جمهوری اسلامی که معمولا از سوی احزاب و گروههای مختلف سیاسی در خارج از کشور برگزار میشوند. حضور پررنگ اعضا و گروههای مختلف جامعه رنگینکمانی نیز در این گردهماییها، واقعیتی غیرقابل انکار است. جامعهای که حیات آن به بلندای چهار دهه حاکمیت رژیم اسلامی، انکار و سرکوب شده است.
در تاریخ ۱۲فروردین امسال نیز همزمان با دوازده فروردین ۱۳۵۸، روز تاریک رفراندوم ضد دموکراتیک جمهوری اسلامی و همراه با جنبش انقلابی «زن، زندگی، آزادی»، برخی از گروههای سیاسی و نیروهای آزادیخواه برابری طلب چپ سوسیالیست دموکرات و جمهوریخواه، دستدردست یکدیگر و در کنار مردم انقلابی ایران، با برگزاری تجمعی در شهر کلن آلمان، متحدانه به خیابان آمده تا با انعکاس تصویر تکثر و دموکراسی، صدای رسای انقلاب زن زندگی، آزادی باشند.
«آریا یکتا»، کنشگر حقوق افراد ترنس نیز، با حضور در این تجمع بهعنوان عضوی از جامعه رنگینکمانی، از تجربه زیسته خود و اعضای جامعه خود میگوید، از سرکوبها و تبعیضهای مضاعفی که شاید تا به امروز از سوی جامعه ایران کمتر به آن توجه شده و راجع به آن صحبت شده است. او صحبتهای خود را با اشاره به این مطلب آغاز میکند که:
«خوشحالم که امروز نه فقط بهعنوان عضوی از جامعه الجیبیتی+ ایران، بلکه بهعنوان یکی از هزاران زندانی سیاسیای با شما حرف میزنم که ماهها در بیخبری از خانواده در زندانهای زیرزمینی یا مخفی جمهوری ننگین اسلامی زیر تهدید، تحقیر، شکنجه، و تجاوز مقاومت کرده، بلکه با هر نفس خود و علیرغم تمام زخمهای جسمی و روانی بعد از آزادی، همچنان به مبارزه ادامه میدهیم.»
او معتقد است که خیزش «ژن، ژیان، آزادی» نقش مهمی در ایجاد تغییرات اجتماعی داشته و دارد، رویکرد و اهداف جامعه الجیبیتی+ ایران و افغانستان نیز در این جنبش منحصربهفرد بوده و هست، چرا که هدف آن نه تنها بهدست آوردن حقوق برابر برای همه اعضای جامعه، بلکه به چالش کشیدن سیستم مردسالارانه و شکستن کلیشههای جنسی و جنسیتی است که جمهوری اسلامی در ۴۰ و اندی سال حکومت استبدادی خود، علیه این جامعه کمپین کرده است.
با این حال، جامعه رنگینکمانی ایرانی برای رساندن صدای اعتراض و مطالبهگری خود، همواره با چالشهای بسیار زیادی روبهرو بوده است؛ چالشهایی که در ماههای گذشته بهوضوح شاهد آنها بودهایم. آریا یکتا با توجه به تجربه گروههای مختلف جامعه رنگینکمانی از شرکت در تجمعهای اعتراضی در خارج از کشور میگوید:
«اعضای جامعه الجیبیتی+ نیز مثل ملل غیرفارس، مهاجران افغانستانی، مذاهب غیرشیعی، افراد دارای معلولیت و سایر گروههای بهحاشیه رانده شده توسط حکومت جنایتکار جمهوری اسلامی، از این تبعیضها به جان آمدهاند و در فضاهای امن بهسرعت در حال سازماندهی و مبارزه برای رسیدن به برابری و عدالت هستند، اما حضور جامعه رنگینکمانی در هر گردهماییای، نه تنها با مخالفت آشکار و پنهان برگزارکنندگان روبهرو میشود، بلکه بارها و بارها به فعالان این جامعه که با پرچمهای رنگارنگ خود در این مبارزه حضور پیدا کردهاند، حمله شده است تا اجازه ندهند از تریبونهای حداقلی برای اعمال فشار در جهت تغییر استفاده کنند.»
او معتقد است که حضور هر یک از اعضای جامعه رنگینکمانی یک لحظه کلیدی در تاریخ این جنبش، و نقطه عطفی در مبارزه جمعی ماست؛ چرا که گواهی بر قدرت کنش جمعی و اهمیت مبارزه برای عدالت و برابری است.
او حضور خود در تجمع ۱۲ فروردین در کلن را بهعنوان عضوی از جامعه رنگینکمانی از آن منظر ضروری دانسته، تا بیانگر خواستههای این قشر سرکوبشده و به حاشیه رانده شده باشد، جامعهای که مانند دیگر اقشار، مطالبه و خواستههای بسیاری برای برپایی عدالت و رسیدن به آرمانهای خود داشته و دارد. او در پاسخ به این پرسش که اصلیترین مطالبات و خواستههای جامعه رنگینکمانی برای رسیدن به آزادی و برابری چیست؟ پاسخ میدهد:
- حق مصونیت از تبعیض در همه محیطها از جمله کار، خانه و در مقیاس وسیعتر اجتماع.
- حق مشارکت آزادانه در زندگی عمومی، فرهنگی و سیاسی و ترویج حقوقبشر.
- حق آزادی بیان، عقیده، اندیشه، وجدان، و گرایشهایسازمانی، معنوی یا مذهبی.
- حق تجمع مسالمتآمیز.
- حق به رسمیت شناخته شدن در برابر قانون و برخورداری از حقوق و امنیت برابر با سایر افراد جامعه.
- حق دسترسی به دادرسی عادلانه و منصفانه، مصونیت از بازداشت خودسرانه، و برخورداری از حقوق انسانی در بازداشت.
- حقوق برابر در تامین اجتماعی، امنیت شغلی، مسکن مناسب و سایر حمایتهای اجتماعی.
- حق محفوظ بودن از هر گونه استثمار.
- حق تشکیل خانواده و بهرهمندی از حقوق مساوی اخلاقی و قانونی برای مشارکت مدنی و ازدواج.
- حق زندگی خصوصی و اجتماعی آزاد و عاری از سواستفاده، تهدید، شکنجه، آزارواذیت و هر نوع رفتار یا مجازات ظالمانه، تحقیرآمیز یا غیرانسانی.
- حق بهرهمندی از بالاترین استاندارد قابل حصول بهداشت عمومی یا خصوصی، و محافظت در برابر سواستفاده پزشکی.
- حق والد و قیم بودن، داشتن فرزند و کسی را به فرزندی پذیرفتن.
- حق آزادی رفتوآمد، مسافرت یا پناهندگی.
- حق محافظت در برابر هر نوع تبدیل درمانی اجباری در رابطه با جنسیت و یا گرایش جنسی.
- حق بهرهمندی از آموزش فراگیر درباره جنسیتها و گرایشهای جنسی در برنامه آموزشوپرورش جامع و فراگیر، بهخصوص به زبان مادری.
او در پایان بر این امر تاکید میکند که جامعه رنگینکمانی هر روز نقشها و هنجارهای جنسی و جنسیتی را به چالش میکشد که نه تنها توسط جمهوری اسلامی، بلکه توسط خانواده، همکاران، همکلاسیها و مهمتر از همه، دستگاه پروپاگاندای جمهوری ننگین اسلامی به آنها تحمیل میشود؛ در حالی که مهمترین خواستهاش، حقبشر است؛ یعنی زندگی آزادانه بدون ترس از قضاوت یا آزارواذیت.
آریا یکتا سخنرانی خود را در گردهمایی کلن با این چند جمله تمام میکند: «حرف آخرم با شماست، با شمایی که بهعنوان شرکتکننده در این تجمع حضور پیدا کردهاید. بیاید هر روز به خودمان یادآوری کنیم:
حقبشر انتخابی نیست،
حقبشر به رای گذاشته نمیشود،
حقبشر پیششرط پذیرشی ندارد.»
مطلب مرتبط:
از بخش پاسخگویی دیدن کنید
در این بخش ایران وایر میتوانید با مسوولان تماس بگیرید و کارزار خود را برای مشکلات مختلف راهاندازی کنید
با ایرانوایر همکاری کنید
ویدیوها و مطالب خود را برای ما بفرستید
ثبت نظر