افزایش نرخ بیکاری در زمستان ۱۴۰۳

مرکز آمار ایران در حالی از افزایش نرخ بیکاری در زمستان ۱۴۰۳ نسبت به پاییز همان‌سال گزارش می‌دهد که منتقدین باور دارند که با توجه به ایرادات وارده به نحوه آمارگیری، نرخ بیکاری بسیار بالاتر از نرخ اعلامی از سوی مراکز داده‌پردازی حکومتی است.

به گزارش ایسنا و بر اساس گزارش  مرکز آمار ایران، در پایان زمستان ۱۴۰۳، نرخ بیکاری در جمعیت ۱۵ ساله و بیش‌تر به ۷.۸ درصد رسید که نسبت به فصل قبل (پاییز۱۴۰۳)  معادل ۰.۶ درصد افزایش را نشان می‌دهد.      

مطابق داده‌های منتشر شده، نرخ بیکاری در هر دو گروه زنان و مردان افزایش داشته است به طوریکه، نرخ بیکاری در مردان از ۵.۹  درصد در پاییز ۱۴۰۳ به ۶.۵  درصد در  زمستان سال گذشته رسید. در بخش زنان نیز از ۱۳.۷ درصد در  پاییز سال گذشته  به ۱۴.۲ درصد در پایان  زمستان ۱۴۰۳ رسید.

نرخ بیکاری در هر دو مناطق شهری و روستایی رشد داشته است.  در مناطق شهری نیز، نرخ بیکاری از ۷.۸  درصد در پاییز به ۸ درصد در زمستان سال گذشته و در مناطق روستایی این نرخ از ۵.۲  درصد در پاییز سال ۱۴۰۳ به  ۶.۹ درصد در زمستان سال گذشته رسید.

این در حالی است که نرخ بیکاری در جمعیت ۱۵ ساله و بیشتر  در مدت مشابه سال قبل از آن (سال ۱۴۰۲) در کل کشور ۸.۶ درصد، در بخش مردان ۷.۱ درصد، در بخش زنان ۱۵.۶ درصد، در مناطق شهری ۹ درصد، در مناطق روستایی ۷.۱ درصد اعلام شده است.

افزایش نرخ بیکاری در زمستان سال گذشته در حالی اعلام می‌شود که بسیاری از منتقدین ایرادات جدی به نحوه آمارگیری و جمع‌اوری داده وارد می دانند. مواردی که نشان می‌دهند نرخ بیکاری بالاتر از آنچه که مراکز داده‌پردازی حکومت اعلام می‌کنند، است.

به عنوان مثال  در آمارگیری‌ها، از میزان درآمد افراد به صورت میدانی و تصادفی سوال می‌شود و آنها ممکن است بگویند که درآمد دارند. اما محل کار و نوع شغل فرد پرسیده نمی‌شود. در حالی که برای آمارگیری، همان درآمد افراد، نشانه شاغل بودن آنهاست و این موضوع، یکی از موارد خطایی است که بر نرخ اشتغال و بیکاری اثرگذار است.

از طرفی به طور کلی بیش از ۴۰ درصد بیکاران کشور از فارغ التحصیلان دانشگاهی هستند. این موارد نشان‌دهنده آن است که در بخش فارغ‌التحصیلان و جوانان، نرخ بیکاری بسیار بالاست و شغلی ایجاد نشده است

همچنین بر اساس تعاریف سازمان بین‌المللی کار، اگر کسی دو ساعت در هفته کار کند، شاغل محسوب می‌شود. در حالی که در ایران به دلیل دستمزدهای پایین نسبت به کشورهای دیگر، این‌طور نیست. در ایران حتی افرادی که ۱۹۲ ساعت یا یک شیفت کامل در یک ماه کار می‌کنند، امکان تامین نیازهای زندگی را ندارند.